Logo werkenbij langeland

Het LangeLand Ziekenhuis gebruikt cookies om de site (beter) te laten werken.

Voor het verzamelen en analyseren van informatie over het gebruik van de website maakt het LangeLand Ziekenhuis gebruik van zogenaamde ‘cookies’. Cookies zijn kleine stukjes in internetbrowsers opgeslagen code. De cookies worden opgeslagen om websitebezoekers van elkaar te onderscheiden. Zo wordt onder meer voor u onthouden in welke taal u onze website wilt bekijken. De cookies geven ons waardevol inzicht in hoe u onze website gebruikt.

Het LangeLand Ziekenhuis gebruikt cookies voor de volgende doeleinden:

  • om de website goed te laten functioneren.
  • om het gebruik van de LangeLand Ziekenhuis website te kunnen analyseren.
  • om gericht te adverteren op social-media-kanalen.

Het LangeLand Ziekenhuis gebruikt de met behulp van cookies verzamelde informatie niet voor een ander of commercieel doel.

Lees meer informatie over dit onderwerp.

 

Leer het LangeLand kennen - Sharon Scholten

In deze rubriek maken we iedere maand kennis met echte 'LangeLanders'. Wat beweegt hen om in de zorg te werken en meer specifiek in ons ziekenhuis? Wat zijn hun drijfveren en hoe ziet hun werkdag eruit? Een kijkje achter de schermen dus! Vandaag maken we kennis met Sharon Scholten, transferverpleegkundige in ons ziekenhuis.

Met wie hebben we het genoegen?

“Ik ben Sharon Scholten. 41 jaar, moeder van een dochtertje van 4 en ik kom uit Capelle aan den IJssel. Inmiddels werk ik alweer een half jaar in het LangeLand als Transferverpleegkundige. In deze functie ben je verantwoordelijk voor de nazorg van de patiënt.”

Wat doe je als transferverpleegkundige?

“Wij bezoeken iedereen die in het ziekenhuis is opgenomen en nazorg krijgt na ontslag. Het liefst laten we patiënten thuis verder herstellen, zo nodig met thuiszorg. Helaas kan dat niet altijd. Dan verzorgen we een nazorgtraject. In overleg met de patiënt, naasten, verpleegkundigen, artsen en fysiotherapeuten bepalen we welke nazorg nodig is en wat daarbij is een passende plek is. Een verblijf in een zorgpension, verpleeghuis of hospice bijvoorbeeld, soms ook met een revalidatietraject.”

"We brengen het hele traject in kaart: de reden van opname, de behandeling en de verwachting qua ontslag en nazorg. Daarna ga ik vooral in gesprek."

Hoe ziet een dag in het leven van een transferverpleegkundige eruit?

“De dag begint met het doornemen van de nieuwe POINT-dossiers. Dat zijn de aanvragen voor nazorg van een patiënt. ’s Ochtends brengen we dan ook meestal achter de computer door om alles uit te werken. We brengen het hele traject in kaart: de reden van opname, de behandeling en de verwachting qua ontslag en nazorg. Daarna ga ik vooral in gesprek. Met de patiënt, zijn of haar naasten en collega’s. Samen besluiten we welke nazorg nodig is en wat een passende zorgorganisatie hiervoor is.”

Welke eigenschappen heeft een goede transferverpleegkundige?

“Ervaring met verpleegtechnische handelingen is belangrijk, maar dat is niet het enige. Het is ook belangrijk dat je sociaal en communicatief vaardig bent. Om goed te kunnen samenwerken en te overleggen met collega’s, maar juist ook wanneer je in gesprek gaat met de patiënt en diens naasten. Het lukt helaas namelijk niet altijd om een nazorgtraject bij de zorgorganisatie van voorkeur te verzorgen. Bijvoorbeeld omdat daar geen plek meer is of omdat het zorgaanbod van die organisatie niet aansluit bij de behoeften van de patiënt. Deze boodschap moet je dan rustig en tactvol kunnen overbrengen. ”

"Als transferverpleegkundige heb ik het beste van twee werelden"

Waarom ben je transferverpleegkundige in het LangeLand geworden?

“Allereerst: het team. Ik mag hier mezelf zijn en we zijn heel hecht met elkaar. Het voelt echt alsof ik ben opgenomen in een familie. Dat heb ik in eerdere functies eigenlijk nog nooit meegemaakt. Hiervoor werkte ik in de thuiszorg, waar de teams veel groter zijn en het werk solistischer. Ook doe je minder verpleegtechnische handelingen. Ik vond het persoonlijke contact heel prettig, maar al snel miste ik het ziekenhuis, waar ik daarvoor had gewerkt. Als transferverpleegkundige heb ik het beste van twee werelden. De hectiek en uitdaging van ziekenhuiszorg, gecombineerd met het persoonlijke patiëntcontact. Daardoor ga ik iedere dag met plezier naar mijn werk.”

Waar ben je trots op?

“De manier waarop wij hier met elkaar omgaan. Om een voorbeeld te noemen: twee weken terug hadden we een multidisciplinair overleg (MDO). Er was onduidelijkheid over de bloedwaarde van een patiënt. Als transferverpleegkundigen hadden wij de casus van de patiënt al helder in kaart gebracht. Daarom kon ik in het MDO de oorzaak aangeven. Hier kan ik dat gewoon zeggen tegen een arts en wordt dit ook gewaardeerd. Dat is niet overal het geval.           

Het contact is laagdrempelig, maar altijd met wederzijds respect. Ook is er veel begrip en flexibiliteit. Zo kan ik bijvoorbeeld altijd een kwartiertje later beginnen, zodat ik mijn dochtertje naar school kan brengen. Echt super dat dit kan! We zijn een klein, maar heel hecht team en krijgen met elkaar veel voor elkaar. Toen ik vanmorgen naar het LangeLand reed, belde ik met een goede vriend. Ik vertelde dat ik vandaag werd geïnterviewd. ‘Oh’, was zijn reactie, ‘dan moet je zeker een goed verhaal ophangen’. Maar het mooie is: ik ‘hoef’ helemaal niets. Ik ben oprecht blij en trots dat ik hier mag werken.”